Στο τελικό στάδιο περνά το Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό, το οποίο αναμένεται να καθορίσει τους κανόνες ανάπτυξης για τις επόμενες τουριστικές επενδύσεις στη χώρα. Η κυβερνητική γραμμή τοποθετεί το νέο πλαίσιο ως «εγχειρίδιο ισορροπίας» ανάμεσα στην ανάπτυξη και την προστασία του φυσικού και πολιτιστικού αποθέματος, με στόχο πιο ανθεκτικούς προορισμούς και μεγαλύτερη προβλεψιμότητα για επενδυτές και τοπικές κοινωνίες.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η μετάβαση σε μοντέλο τουρισμού χαμηλότερου περιβαλλοντικού αποτυπώματος. Η κατεύθυνση που περιγράφεται δίνει βάρος στη συνετή διαχείριση φυσικών πόρων και στην προστασία της βιοποικιλότητας, σε μια περίοδο που η κλιματική πίεση, η λειψυδρία και τα ακραία φαινόμενα κάνουν την ανθεκτικότητα των προορισμών κρίσιμο ζητούμενο.
Χαμηλότερο αποτύπωμα, πιο σύγχρονες υποδομές
Η νέα φιλοσοφία «δένει» την τουριστική ανάπτυξη με σύγχρονες και βιώσιμες υποδομές. Το στίγμα είναι ότι δεν αρκεί η αύξηση κλινών ή η επέκταση δραστηριοτήτων. Το πλαίσιο θέλει να υπηρετεί την ποιότητα, τη λειτουργικότητα και τη διάρκεια, ειδικά σε περιοχές που δέχονται υψηλή εποχική επιβάρυνση.
Οργανωμένη χωροθέτηση, καθαροί περιβαλλοντικοί όροι
Ένα ακόμη σημείο που προβάλλεται είναι η ενίσχυση οργανωμένων μορφών χωροθέτησης, με σαφείς περιβαλλοντικές προδιαγραφές. Η στόχευση είναι να μειωθούν οι γκρίζες ζώνες και οι αποσπασματικές παρεμβάσεις, ώστε η ανάπτυξη να γίνεται με πιο καθαρούς κανόνες, ειδικά εκεί όπου οι πιέσεις είναι έντονες.
Αδειοδότηση με λιγότερη αβεβαιότητα
Το πλαίσιο συνδέεται και με την ανάγκη επιτάχυνσης διαδικασιών αδειοδότησης, με διαφάνεια και προβλεψιμότητα. Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ότι η αγορά χρειάζεται σταθερούς κανόνες, ώστε να μειώνονται οι καθυστερήσεις και να περιορίζονται οι συγκρούσεις που δημιουργούνται όταν η ανάπτυξη προχωρά χωρίς σαφές χωρικό «σενάριο».
Τι σημαίνει πολιτικά και πρακτικά
Η ολοκλήρωση του Ειδικού Χωροταξικού για τον Τουρισμό έρχεται σε μια συγκυρία όπου η συζήτηση για τη φέρουσα ικανότητα προορισμών, τη σχέση τουρισμού και κατοικίας, αλλά και τη χρήση φυσικών πόρων έχει γίνει κεντρική. Το νέο πλαίσιο φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως κοινή βάση, ώστε οι αποφάσεις για επενδύσεις και χρήσεις γης να πατούν σε συγκεκριμένη λογική και όχι σε ad hoc επιλογές.