Εδώ και μια δεκαετία, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με σταθερή, μονότονη ίσως και προσβλητική επιχειρηματολογία, εκτιμά ότι η Ελληνική Οικονομία έχει πεπερασμένες αναπτυξιακές δυνατότητες (το ονομάζει «δομική οροφή», «structural ceiling») που δεν της επιτρέπουν να ξεπεράσει το +1,2% έως +1,25% ετησίως.
Στα αίτια γι’ αυτή την αναιμική αναπτυξιακή δυνατότητα της Ελληνικής Οικονομίας, το ΔΝΤ καταγράφει προφανώς το Δημογραφικό και κατόπιν την υποτονική αύξηση της παραγωγικότητας, τις απηρχαιωμένες διοικητικές δομές και την απρόθυμη, άνιση εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων. (Demographic headwinds, Sluggish productivity growth, Low potential growth, Uneven reform implementation).
- Το Ταμείο Ανθεκτικότητας και Ανάκαμψης ήρθε ως θεόσταλτο δώρο για να διαψεύσει -φευ προσωρινά- αυτές τις προβλέψεις. Η Ελλάδα, πραγματικά με συνετή διακυβέρνηση, ορθολογική προσέγγιση της επιχειρηματικότητας και κυρίως με πολιτική σταθερότητα που διασφάλιζε την υλοποίηση κάποιων μεταρρυθμίσεων, κατάφερε τα τελευταία 6 χρόνια να έχει υπερδιπλάσιους ρυθμούς ανάπτυξης.
Το Ταμείο Ανθεκτικότητας και Ανάκαμψης ολοκληρώνει φέτος της διαδρομή του και ο κίνδυνος επιστροφής της Ελληνικής Οικονομίας στους αναιμικούς ρυθμούς ανάπτυξης που απομακρύνουν τη χώρα από την Ευρωπαϊκή οικογένεια είναι δραματικά μεγάλος.
Η Ελληνική Οικονομία σήμερα αναζητά το δικό της El Dorado. Η Ισπανία για παράδειγμα, βρήκε το δικό της παράθυρο ευκαιρίας στην Λατινική Αμερική όπου εύλογα είχε ευκολότερη πρόσβαση και το αξιοποιεί διαρκώς με μεγάλη επιτυχία.
Η Ελλάδα ακόμη ψάχνεται. Ο Τουρισμός δεν αρκεί, το Real Estate δεν μπορεί. Η Ελλάδα πρέπει να ξαναγράψει τους κανόνες λειτουργίας της οικονομίας της για να μπορέσει να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο των χαμηλών ρυθμών ανάπτυξης. Χρειάζεται μια ριζική, μαζική «απορρύθμιση».
- Ξεκινάμε από τη διαπίστωση ότι η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα που δεν διαθέτει ούτε το ανθρώπινο δυναμικό ούτε τα κεφάλαια που θα στηρίξουν ένα αναπτυξιακό άλμα. Πρέπει να τα εισάγει και γι’ αυτό πρέπει να είναι διαρκώς ελκυστική στα μάτια των ξένων επενδυτών και των εργαζομένων με αξιόλογες επιστημονικές, τεχνολογικές και κοινωνικές αρετές.
Την περασμένη Τετάρτη, ήρθε στην Αθήνα ένας από τους αναντίρρητα πιο στενούς συνεργάτες του Προέδρου Τραμπ, ο Stephen Miran, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Fed και επικεφαλής του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων.
Μπροστά σ’ ένα -όχι και τόσο πυκνό- ακροατήριο, με πολιτικούς, επιχειρηματίες και ανώτατα στελέχη, μίλησε στην Εθνική Πινακοθήκη, για την απορρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα.
Η Ελλάδα, στην οποία ο Αμερικανός αναφέρθηκε πολλές φορές επαινετικά στην ομιλία του ως παράδειγμα ανάκαμψης μέσω διαρθρωτικών αλλαγών, έχει σήμερα τη δυνατότητα να ξεπεράσει το υφιστάμενο μοντέλο ανάπτυξης και να ανακαλύψει το δικό της νέο El Dorado.
- Η χώρα, χρειάζεται κάτι περισσότερο από οριακές βελτιώσεις: απαιτείται ευρύτατη απορρύθμιση που θα αγγίζει το σύνολο των θεσμών και των δομών που διαμορφώνουν την οικονομική μας πραγματικότητα.
Ο Miran παρουσίασε την δική του θεμελιώδη αλήθεια: η απορρύθμιση δεν είναι απλώς μια νομοτεχνική άσκηση, αλλά μια από τις ισχυρότερες δυνάμεις που μπορούν να ενισχύσουν την παραγωγικότητα και την οικονομική ανάπτυξη.
Σύμφωνα με την έρευνα των John Dawson και John Seater (2013) την οποία παρουσίασε στην ομιλία του, η υπερ-ρύθμιση επιβραδύνει τους ρυθμούς ανάπτυξης τόσο της παραγωγής όσο και της συνολικής παραγοντικής παραγωγικότητας (TFP).
- Οι υπερβολικές ρυθμίσεις, επισήμανε, μπορούν να έχουν πολύ μεγαλύτερες συνέπειες για την προσφορά από ό,τι οι φόροι, καθώς μπορούν να λειτουργήσουν ως απόλυτες απαγορεύσεις, ουσιαστικά ως «άπειροι φόροι».
Η πολιτική Τραμπ της οποίας ιδεολογικός νονός είναι ο Stephen Miran υλοποιεί μια εντυπωσιακή απορρύθμιση στις ΗΠΑ. Εφαρμόζεται η πολιτική «one-in-ten-out», με στόχο το 30% των ρυθμιστικών περιορισμών να έχει εξαλειφθεί έως το 2030.
money-tourism.gr