Η εικόνα στους ανεμόμυλους της Μυκόνου, μέσα στο Πάσχα και ουσιαστικά στο ξεκίνημα της τουριστικής σεζόν, μιλά από μόνη της. Στο πιο εμβληματικό σημείο του νησιού, εκεί όπου φτάνουν επισκέπτες από κάθε γωνιά του κόσμου, επικρατεί μια κατάσταση απόλυτης αταξίας. Οχήματα παρκαρισμένα χωρίς κανέναν κανόνα, δίκυκλα διάσπαρτα παντού, διέλευση προβληματική. Η εικόνα δεν παραπέμπει απλώς σε έλλειψη οργάνωσης, αλλά σε μια συνολική αίσθηση αδιαφορίας.
Δεν πρόκειται μόνο για το πώς φαίνεται το σημείο. Πρόκειται για το πώς λειτουργεί. Σε έναν χώρο με τόσο μεγάλη επισκεψιμότητα, θα περίμενε κανείς βασική διαχείριση, συντονισμό, φροντίδα. Αντί γι’ αυτό, υπάρχει μια καθημερινότητα που δείχνει ότι δεν υπάρχει καμία ουσιαστική μέριμνα. Το πιο χαρακτηριστικό σημείο της Μυκόνου λειτουργεί χωρίς κανόνες.
Η ευθύνη εδώ είναι σαφής και δεν μπορεί να διαχέεται. Ανήκει στον Δήμο και στους αρμόδιους που οφείλουν να διασφαλίζουν μια στοιχειώδη τάξη. Όταν η ίδια εικόνα επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, δεν μπορεί να θεωρηθεί συγκυρία. Είναι αποτέλεσμα επιλογής, είτε από αδυναμία είτε από πλήρη αδιαφορία.
Και την ίδια στιγμή, υπάρχει κάτι ακόμη πιο οξύμωρο. Έχει κατατεθεί μια ολοκληρωμένη, σύγχρονη και ιδιαίτερα προχωρημένη πρόταση από ιδιώτη επιχειρηματία για τη συνολική αναδιαμόρφωση της περιοχής. Μια πρόταση που δίνει λύσεις, βάζει κανόνες, οργανώνει τον χώρο και μπορεί να αλλάξει πλήρως την εικόνα.
Το παράδοξο είναι ότι αυτή η πρόταση δεν έχει καν απαντηθεί. Όχι ότι απορρίφθηκε, δεν αξιολογήθηκε καν. Καμία αντίδραση, καμία εξήγηση, καμία διάθεση να εξεταστεί μια παρέμβαση που θα μπορούσε να δώσει άμεση διέξοδο σε ένα διαχρονικό πρόβλημα.
Το ερώτημα πλέον τίθεται ανοιχτά. Πρόκειται για αδιαφορία, για ανικανότητα ή για μια συνειδητή επιλογή να μένει η κατάσταση όπως είναι; Γιατί όταν υπάρχει λύση και δεν αγγίζεται, τότε η ευθύνη δεν μπορεί να κρυφτεί.
Οι ανεμόμυλοι είναι η εικόνα της Μυκόνου προς τα έξω. Και αυτή τη στιγμή, αυτή η εικόνα δείχνει κάτι που το νησί δεν αξίζει.
